bazen oturduğum yerde ve hiç sebep yokken 14-15 yıl öncesine gidiveriyorum. mesela an itibariyle aklıma gelen bir şarkıcıkla tam tamına 13 yıl öncesine gittim.
hislerimi dondurmak konusunda başarılı ama kapanışlar / hesaplaşmalar konusunda son derece başarısız (hatta özürlü) olduğum için geçmişte bir noktada bıraktığım ve yoluma devam ederken yanımda taşımadığım tüm üzüntülerim, kırgınlıklarım, kızgınlıklarım geriye döndüğüm anda yakama yapışıyor. o andan da çok yanıyor canım birden, kar topu etkisi olabilir, ya da artık asla geriye dönüp de kendimi o anda, orada ve gerektiğince iyileştiremeyeceğimi biliyor olduğumdandır belki. hatalarımın bini bir para.
ama yapacak bir şey yok çünkü bu benim. heybem sivri uçlu kaya parçalarıyla dolu ve çok ağır.
müzik dinleyeyim.
yatıp uyuyayım.
ya da yazayım.
ya da susayım.
evet.
0 laf yetiştiren:
Yorum Gönder