homur homur

servis güzergahımızın sıkıntılı olmaması nedeniyle karlı günlerde çok tasalanmıyor ve zorluk yaşamıyorum: istanbul'da çalışan ve yaşayan bir insan olarak çok şanslı olduğumun farkındayım bu konuda.

ama bu benim mutsuzluğa teşne bünyemin kendi depresyon zirvelerini yaşamasına engel değil.

çünkü, camdan şunu görmek ve o arada da çay / kahve / kanyak içip sohbet etmek / kitap okumak isterken:

şunu görüp masama dönmek, bir kenarda bırakıp durduğum için sürekli olarak soğumuş olan kahveleri içmek, çok gıcık olduğum bir proje üzerinde çalışmak zorundayım:

ve evet, aslen olmasam da ruhen istanbullu olmayı becerebilmiş olmalıyım ki ben de üçüncü taneden sonra "kar yağıyoooooeeeoooaaaa tatil olsun" diyebilenlerden olmuşum, bunu da bu vesileyle fark ediyorum.